در یک پگاه روشن بود که
ستاره ای از آسمانم گذشت
و من در خاموشی نگاهها
چه به موقع آن را از دامان کهکشان چیدم
و در قلبم پنهان کردم
از آن زمان
هر جا که هستم می پندارم
از امتداد خورشید آمده ام
شاید من تنها کسی هستم که در روز هم
می توانم ستاره بچینم....
این شعر زیبا رو به همسفر عزیزم که پنجم اردیبهشت روز تولدشه تقدیم میکنم.
عباس جان تولدت مبارک.
از دوست داشتن
امشب از آسمان دیده تو روی شعرم ستاره می بارد
در سکوت سپید کاغذها پنجه هایم جرقه می کارد
شعر دیوانه تب آلودم شرمگین از شیار خواهش ها
پیکرش را دوباره می سوزد عطش جاودان آتش ها
آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان را نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن شب پراز قطره های الماس
آنچه از شب به جای می ماند عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو کس نیابد زمن نشانه من
روح سوزان آه مرطوبت بوزد برتن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز خفته در پرنیان رویاها
با پر روشنی سفرگیرم بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه می خواهم من تو باشم، تو پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو، بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریایی ست کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم ازتو میخواهم بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان تن بکوبم به موج دریاها
بس که لبریزم از تو می خواهم چون غباری زخود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان را ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست
