كفشهايم كو؟!...
دم در چيزي نيست.
لنگه كفش من اينجاها بود !
زير انديشه اين جاكفشي !
مادرم شايد ديشب
كفش خندان مرا
برده باشد به اتاق
كه كسي پا نتپاند در آن
***
هيچ جايي اثر از كفشم نيست
نازنين كفش مرا درك كنيد
كفش من كفشي بود
كفشستان !
كه به اندازه انگشتانم معني داشت...
پاي غمگين من احساس عجيبي دارد
شست پاي من از اين غصه ورم خواهد كرد
شست پايم به شكاف سر كفش عادت داشت... !
***
نبض جيبم امروز
تندتر مي زند از قلب خروسي كه در اندوه غروب
كوپن مرغش باطل بشود...
جيب من از غم فقدان هزار و صد و هشتاد و سه چوق
كه پي كفش، به كفاش محل خواهد داد.
« خواب در چشم ترش مي شكند »
كفش من پاره ترين قسمت اين دنيا بود
سيزده سال و چهل روز مرا در پا بود
« ياد باد آنكه نهانش نظري با ما بود »
دوستان ! كفش پريشان مرا كشف كنيد!
كفش من مي فهميد
كه كجا بايد رفت،
كه كجا بايد خنديد.
كفش من له مي شد گاهي
زير كفش حسن و جعفر و عباس و علي
توي صفهاي دراز.
من در اين كله صبح
پي كفشم هستم
تا كنم پاي در آن
و به جايي بروم
كه به آن« نانوايي» مي گويند !
شايد آنجا بتوان
نان صبحانه فرزندان را
توي صف پيدا كرد
بايد الان بروم
... اما نه !
كفشهايم نيست !
كفشهايم... كو ؟!
اي وجودت ساده و خوب و نجيب
اي دچار تنگناهاي عجيب
اي بلوغ سبز معلومات مااي نمايشگاه مطبوعات ما
اي كه در امسال «زپتري» (1) شديلايق يك جاي شش متري شدي
اي سبيلت مثل من آويختهاي تمام پشم و پيلت ريخته
كارها سمبل پلاچه (2) مي شودوقتي آدم دست پاچه مي شود
در تو با يك بند انگشت اختلافبين مطبوعات افتاده شكاف
«من چه گفتم، يك رگم هشيار نيست»بين مطبوعات كه ديوار نيست
سخت مي ترسم، ولو در مثنويبنده از ديوارهاي معنوي
* * *
مزهْ كار تو باشد داوريمثل كنجد روي نان بربري
داوري يعني سه ساعت اختلاطپشت در، آن هم به حزم و احتياط
داوري يعني فلاني بهتر استآن يكي اما در اين ره پنچر است
داوري يعني «نگفتن» با قميشآنچه را معلوم بود از سال پيش
جايزه، خرج سفر، با قيل و قالتازه آن هم زوركي، بعد از دو سال
باز من در جلد شاكي رفته امتا حدودي توي خاكي رفته ام
بس كه در اين ملك، آزادي شدهتوي خاكي رفتنم عادي شده
گرد و خاكي شد اگر احساس تانيا اگر خاكي شد آناناس تان
بنده را بايد ببخشيد اين خطايپس خداحافظ عزيزان، گودباي!
پاورقي:
1- زپتري : به علت تنگناي قافيه «زپرتي» به «زپتري» تبديل شده! شما بگذاريد به حساب اختيارات شاعري!
2- سمبل پلاچه: واژهْ پيشنهادي فرهنگستان براي وضعيت درهم و برهم و بي حساب و كتاب و بي برنامه است. براي اطلاع بيشتر نگاه كنيد به واژه هاي پيشنهادي فرهنگستان و همچنين بنگريد به وضع و حال نمايشگاه مطبوعات.
خواجه حافظ+ملانصرالدین
اي مختصر حقوق كه از آتش فراق«جانم بسوختي و به دل دوست دارمت»،
رفتي، اگر چه گفتمت: از پيش من مرو،«باور مكن كه دست ز دامن بدارمت»
رفتي به جيب غير و شدي غايب از نظر«اي غايب از نظر، به خدا مي سپارمت»!
آرزوي جوانان ديروزي:
«كي باشد و كي باشد و كي باشد و كيمي باشد و مي باشد و مي باشد و مي
من باشم و من باشم و من باشم و منوي باشد و وي باشد و وي باشد و وي»
آرزوي جوانان امروزي:
«چون باشد و چون باشد و چون باشد و چوننون باشد و نون باشد و نون باشد و نون
من باشم و من باشم و من باشم و مناون باشد و اون باشد و اون باشد و اون!»
